'IJsvrij'

Tot die tijd is het aan mijn man en boer Sjaak om de boerderij ijsvrij te houden. Voorafgaand aan de vorst was er vertrouwen. 'Tot -8 zal er niet snel iets kapotgaan', dacht Sjaak. Wel werden de kleinste kalfjes van hun iglo naar de stal verplaatst en timmerde Jurre enkele tochtgaten dicht. En uit voorzorg werd er ook een isolatieplaat over de melkput gelegd. Je moet je niet laten verrassen.

Toch was het de eerste dagen ploeteren. De harde wind joeg de sneeuw door kieren en gaten. En in het tanklokaal bleek het elektrische kacheltje niet sterk genoeg om alle waterleidingen vorstvrij te houden. Op zondag knapte de ene, op maandag de andere.

'Gaat het nog een beetje?', vroeg ik aan Sjaak.

'Een beetje, ja', antwoordde hij kortaf. Zijn normaal zo vrolijke gezicht stond bedrukt. Wekenlang had hij gejubeld over de winter 'die heus nog wel zou komen' en verheugde hij zich op het moment dat hij zichzelf ijsvrij zou geven om te gaan schaatsen. Maar de storm en sneeuw zorgden voor een heel andere betekenis van 'ijsvrij' en vroegen om meer kachels en isolatieplaten. Bovendien maakten ze het ijs op de vaart wit, poreus en kruiend. Voor de schaatsliefhebbers waardeloos.

En laten wij dat nou net zijn.

Als junior schaatste Jurre zelfs een tijdje op nationaal niveau. Ook deed hij mee aan de alternatieve Elfstedentocht op de Oostenrijkse Weissensee. We hadden toen net verkering en ik weet nog hoe ik hem thuis, via een webcam, zag finishen. In zijn mooie schaatspak, fuut fieuw. Je kon me echt opvegen.

Met een boerenbedrijf en een gezin behoort het wedstrijdschaatsen nu tot het verleden, maar zijn schaatspak hangt nog in de kast. En ook al wordt het ijs niet perfect en zullen we stukken moeten klunen: hij zal het dit weekend aantrekken. Dan houd ik het buiten ook een beetje warm.