Veilig achter glas

En niet zo'n beetje ook: ze duikt ineen, begint te huilen en klampt zich aan me vast. En als ze nu ooit aangevallen of omvergelopen zou zijn, of van nature een angstig meisje: maar nee. Ze is stoer, een echte rauwdouwer. Ze commandeert, domineert en duwt alle grote jongens aan de kant. Dat heeft ze niet van mij. Maar koeien dus…oef. Lastig wel, op een boerderij.

Onlangs was mijn man in de stal aan het werk en omdat ik hem iets wilde vragen, liep ik met Roos naar binnen. 'Boeoeoe', klonk het van alle kanten. Direct pakte ze mijn been, begon ze te krijsen en naar de koeien te wijzen. Troostende woordjes hadden geen zin, ze moest en zou naar buiten. Ik zwaaide naar mijn man en besloot mijn vraag telefonisch te stellen.

'Nee', zou Jurre later zeggen. 'Je moet haar niet bij de koeien weghouden, want dan wordt haar angst alleen maar groter. Ze moet ermee geconfronteerd worden en zien dat ze niets doen.' Maar tot nu toe lijkt deze aanpak nog averechts te werken.

In het lijstje van dierenfobieën dat ik raadpleeg, tref ik arachnofobie ofwel spinnenangst (heb ik, zei de gek), hippofobie (angst voor paarden), taurofobie (angst voor stieren) en lutrafobie (angst voor otters, huh?). Angst voor koeien staat er niet tussen. Maar goed, iemand moet de eerste zijn. En het zal vast wel een keer goed komen – dat hoop ik ook nog steeds van mijn eigen spinnenangst. Maar ík durf ze nog niet eens vanachter glas te bekijken.

Roos dus wel. Graag zelfs. Want gisteravond bracht ik haar naar bed en wilde ze de koeien welterusten zwaaien. Voor het raam, op mijn arm. 'Dag koeien, lekker slapen', riep ze enthousiast. 'Koeien lief.'