China's honger raakt wereldwijd de landbouw

Vorige week bezocht ik in Peking het hoofdkwartier van Sinochem. Een van 's werelds grootste agrarische conglomeraten, dat onder meer chemie, zaad en kunstmest levert. Sinochem bevindt zich in een fusieproces met ChemChina, dat eerder Syngenta overnam. Opgeteld realiseren de staatsbedrijven 120 miljard euro omzet.

China is een land van ongekende getallen en tegenstellingen. Zeker in de landbouw. Enerzijds bezit 90 procent van de ruim 300 miljoen boeren en tuinders minder dan een hectare grond. Laagproductieve grond, groot kennisgebrek en armoede.

Ondertussen zie je in de steden het voedselpatroon veranderen. Meer welvaart leidt tot meer vleesconsumptie en vraag naar hoogwaardige voeding. Trends die grote druk op het productiesysteem leggen.

Anderzijds vind je er duizenden van de modernste en grootschalige staatsboerderijen, vlees- en zuivelfabrieken en toepassing van hightech. Niet altijd even efficiënt, maar het is onmiskenbaar dat China enorme slagen maakt.

Een achterstand van anderhalve eeuw wordt in enkele decennia ingelopen. Door te leren van het buitenland en te streven naar zelfvoorziening, werkt China aan die transitie.

's Werelds grootste voedselimporteur én grootste producent is inmiddels zover dat de import van diverse producten daalt of sterk wisselt. Die impact is wereldwijd voelbaar.

De behoefte aan kennis, technologie en hoogwaardig product biedt kansen voor onze agribusiness. Veel Nederlandse bedrijven doen zaken in China.

Tegelijkertijd maakt het markten volatiel. Grondstofprijzen zijn zeer gevoelig voor vraagschommelingen. China bepaalt daarmee ook het inkomen van boeren en tuinders hier.