Later zul je erom lachen

Uitgeteld na een lange werkdag begint Jurre zijn klaagzang: 'Ik zei nog zó tegen deelnemer Ernst en stagiair Harm: zorg ervoor dat de mest netjes over het land wordt uitgereden. Vergeet de hoekjes niet en mors niks op de openbare weg. En Harm: wat er ook gebeurt, jij blijft naast Ernst zitten. Jij begeleidt hem.'

Jurre zucht. 'Je voelt hem al aankomen, na een uur trof ik Harm alleen op het erf. Waarom zat hij niet op de trekker? 'Omdat Ernst zei dat hij het wel alleen kon', zei de jongen. Hij had mij niet nodig. Boos fietste ik over de weg naar het land waar Ernst zijn rondjes reed. Ik hoefde alleen maar het spoor te volgen; de mest droop van het asfalt.'

Ik grinnik. 'Arme stagiair. Die kreeg zeker de wind van voren.'

'Ach, die jongen is zestien. Hij heeft ervan geleerd. Maar goed, een uur later bleek deelnemer Jos een van zijn brillenglazen te hebben verloren. Hij wist niet wanneer of waar, want hij had het niet meteen door. Typisch, ja. En sneu. Met een grote groep zochten we op alle plekken waar Jos was geweest. Speld, hooiberg. Zonder resultaat. Maar we waren wel weer een uur verder.'

Stiekem geniet ik van de verhalen. Als je de hele dag niets anders doet dan luiers verschonen en voeden, dan zijn de anekdotes uiterst vermakelijk. Bovendien: afstand en tijd doen relativeren.

'Weet je nog die keer, dat we deelnemer Remon vroegen de koeien uit het land te halen en hij met de pinken terugkwam?', grijns ik.

'Of toen Reinier vroeg of hij onze auto mocht wassen en vervolgens met de hogedrukspuit alle lak eraf spoot?' Toen voelde dat frustrerend, nu lachen we erom.

Volgende week loopt mijn verlof ten einde. Ik moet weer aan de slag, ondanks een nijpend slaaptekort en weinig energie. Eens kijken hoe het dan met mijn eigen relativeringsvermogen is gesteld.