Milieubeleid heeft kritische waakhond nodig

Zolang er milieubeleid is, is er discussie over de modellen. De laatste jaren zijn de stichting Mesdag-Zuivelfonds NLTO en vakblad V-Focus enkele van de kritische waakhonden die het milieubeleid toetsen en ook kraken.

Onderzoekers stellen dat het op de modellen gebaseerde beleid rammelt. Bijvoorbeeld dat de landbouw als vervuilingsbron wordt aangepakt in gebieden waar nauwelijks landbouwactiviteit is. Nieuw onderzoek wijst uit dat lagere overheden een loopje nemen met de Kaderrichtlijn Water. In natuur worden normen versoepeld, terwijl op boerengrond juist strengere fosfaat- en stikstofnormen gelden.

Het is van grote waarde dat kritisch wordt beschouwd hoe het milieubeleid in elkaar steekt. Het wordt te vaak misbruikt voor structuurbeleid. Wil men minder of andere boerenactiviteit, dan wordt niet zelden een milieuregel gezocht waarmee de hond wordt geslagen. Waar beleid rammelt moet voor verbetering worden gestreden.

Daar staat ook iets tegenover. Het vergunningenstelsel en de bewegingsruimte voor ondernemers om te kunnen boeren, is gebaseerd op het milieubeleid. Stel je dat ter discussie, dan komen ook die vergunningen en vrijstellingen – denk aan derogatie – mogelijk op de helling te staan.

Een dilemma voor beleidsmakers en -beïnvloeders die de boerenzaak ter harte nemen. Onderzoekers moeten zich daar overigens niets van aantrekken. Laat hen vooral hun waakhondfunctie uitoefenen en beleidsmakers en -beïnvloeders van munitie voorzien.