Chloorkip

De chloorkip is hét icoon van de strijd tegen TTIP, het bilaterale handels- en investeringsverdrag tussen de Verenigde Staten en Europa. Bijzonder vind ik dat, om twee redenen.
Enerzijds is namelijk het gebruik van sterk verdunde chloor om voedingsmiddelen te ontsmetten ook in Europa gewoon toegestaan, bijvoorbeeld voor sla. De suggestie dat TTIP tot onveilige situaties leidt, is in mijn ogen dan ook onterecht. Het is namelijk niet zo dat de VS zich niet houdt aan internationale afspraken over voedselveiligheid. Het verschil in het bewaken van de voedselveiligheid is een verschil in benadering tussen de VS en de EU. Europa probeert besmetting gedurende de productie te vermijden, de Amerikanen controleren en reinigen achteraf.
De tweede reden waarom de chloorkip geen rol speelt, is dat de Europese Unie uit hoofde van consumentenbescherming bepaalde technieken kan en zal blijven verbieden of beperken. Zo ook de omstreden chloorkip.
Degenen die tegen TTIP zijn, vraag ik wat zij als alternatief zien. De VS en de EU hebben elkaar nodig nu het economische zwaartepunt in de wereld richting Azië en Zuid-Amerika verschuift. Met een TTIP-akkoord proberen ze voor twee derde van de wereldeconomie gelijkere regels en markttoegang te bewerkstelligen. Dus ook minder lastendruk waar iedereen zo vol van is.
Daarmee kunnen we de standaard zetten voor wat we in de wereld als veilig en goed geproduceerd voedsel zien. De verschillen tussen de VS en de EU zijn namelijk veel minder groot dan de verschillen tussen bijvoorbeeld de EU en ontwikkelingslanden.
Wanneer we als westerse wereld niet samen optrekken en die nieuwe economieën de standaarden voor ons laten bepalen, hebben we als Europese boeren en tuinders helemaal geen schijn van kans meer om te concurreren.
De consument, belangenorganisatie en boer die denkt dat hij of zij beter af is wanneer er de aankomende jaren alleen Europese kippen in de supermarkt mogen liggen, zal misschien nog wel eens verlangend terugdenken aan TTIP wanneer straks alleen maar kipfilet in de Europese schappen ligt uit landen die het niet zo nauw nemen met wereldwijde voedselstandaarden.