Verspilde energie

Afgelopen week ontving ik een interessante uitnodiging. Of ik als boerenbestuurder een dag mee wil lopen met Marjan Minnesma van Urgenda om door te praten over de rol die de land- en tuinbouw kan vervullen in het terugdringen van de emissies van broeikasgassen? Daar moest ik even over nadenken. We zijn een sector die nogal wat CO2, methaan en lachgas uitstoot. Dat wordt dus geen gemakkelijk gesprek.
Aanleiding voor de wandeling van Minnesma is de klimaattop, eind november in Parijs, met alle partijen die het VN-klimaatverdrag ondertekenden. Die moet een nieuw klimaatverdrag opleveren met nog concretere acties.
De Nederlandse regering ondertekende ook het klimaatverdrag. In juni won Urgenda de rechtszaak waarin zij eiste dat Nederland zich aan zijn eigen doelstellingen houdt. Niet meer, niet minder. De overheid moet meer en effectievere klimaatacties ondernemen.
En wat doet de regering? Zij zegde toe door te werken aan het realiseren van de doelen, maar gaat tegelijk in hoger beroep. Een politiek compromis, volgens veel media. Jammer. Zou het niet veel effectiever zijn de juridische kosten te bestemmen voor de transitie naar een circulaire economie met een minimale uitstoot van broeikasgassen?
We hebben een stevige opdracht om de uitstoot van broeikasgassen te reduceren, maar we zijn ook de enige economische sector die een oplossing heeft: CO2 binden. Dat maakt ons een interessante partner voor de uitvoering van het klimaatverdrag. Laat de overheid daar energie en middelen voor inzetten in plaats van tegen zichzelf te procederen.
Over onze rol in de transitie wil ik ergens tussen Utrecht en Parijs graag doorpraten.

Hans Huijbers