Oud-sportleiders betreuren verdwijning jaarlijks evenement

‘Het is jammer dat er niets voor de KPJ-sportdagen in de plaats is gekomen’, zegt voormalig sportleider Jan van den Oever van KPJ Kring Zijtaart in de documentaire ‘Heimwee naar de KPJ’. Als 17-jarige stond hij al als instructeur voor een groep. ‘De sportdagen, daar ging het om. We gingen niet het hele jaar oefenen om ons door Oirschot de oren te laten wassen.’
Het fanatisme, met name bij ‘geduchte concurrenten’ Zijtaart en Oirschot, krijgt volop aandacht in de documentaire. Oorverdovend gejuich klinkt als Oirschot het ene jaar wint en Van den Oever blikt glimlachend terug op 1985, als Zijtaart aan het langste eind trekt. ‘In het Eindhovens Dagblad stond dat Oirschot dé kanshebber was voor de winst bij de vrije oefening. Dat artikel kon ik prima gebruiken om mijn groep te motiveren. En wij wonnen.’
Maar waar gaat het dan precies mis met de KPJ? In ‘Heimwee naar de KPJ’ is de komst van een beroepskracht, naast alle vrijwilligers, cruciaal. En daarmee de wens van het bestuur om te vernieuwen.
Frank Leenders maakt in de jaren tachtig zijn opwachting bij KPJ gewest Tilburg. ‘De afdelingen wilden veranderen. ‘Alles ging toch goed’, kreeg ik te horen. Ik heb mensen ervan moeten overtuigen dat de sportdag toch een soort militarisme was, wat niet meer paste bij de tijd’, vertelt hij.
Voormalig sportleider Piet Swaans van KPJ Kring Oirschot en zijn vrouw Anneke wijten de teloorgang vooral aan de veranderingen buiten de KPJ. ‘Wij hebben zeven kinderen’, zegt Anneke Swaans. ‘Maar niemand heeft ooit de ambitie gehad hetzelfde te gaan doen als wij. Ze hebben het veel te druk met van alles en nog wat.’
Voor Van den Oever is het nog altijd een bittere pil. ‘Ik heb altijd gezegd dat er een goed alternatief moest komen. Dat is nooit van de grond gekomen.’