Als kunst de norm is, dan klopt er iets niet

De hele week worstel ik al met de term kunstmestvervanger en de vraag waarom mineralenconcentraat uit dierlijke mest nog immer niet vrijelijk als kunstmestvervanger kan worden aangewend.
De term alleen al. Je zou toch zeggen dat kunstmatige meststoffen te bestempelen zijn als ‘mestvervanger’ en mineralenconcentraat daarmee niet de vervanger van de vervangende meststoffen zijn, maar juist een duurzame oplossing die past binnen de natuurlijke kringloop. De wereld op z’n kop.
Over naar de inhoud. De Europese Commissie stelde vorige week in Nieuwe Oogst dat de werking van mineralenconcentraat weliswaar beter is dan drijfmest, maar qua milieuprestatie de vergelijking met kunstmest niet kan doorstaan. De vurig gehoopte doorbraak op dit dossier is nog altijd niet binnen handbereik, nu de herziening van de kunstmestverordening is uitgesteld. Insiders stellen dat met de wisseling van de wacht in Brussel, eind vorig jaar, de discussie weer opnieuw begint.
Woede vanuit het Nederlandse kamp, waarin bedrijfsleven, LTO, EZ en Wageningen UR knokken om het concentraat erkend te krijgen. Een erkenning zou de mestmarkt openbreken en het perspectief voor mestverwerking een impuls geven.
Er moet een tandje bij om in Brussel voor een kentering te zorgen. De strategie moet worden bijgesteld. Nu wordt vooral een technische discussie over stikstofbenutting gevoerd. Hoewel de bewijzen in het voordeel van mineralenconcentraat zich opstapelen, maken ze onvoldoende indruk, wellicht mede door de lobby vanuit de kunstmestindustrie.
Focus op sluiting van de natuurlijke kringloop, met alle groene voordelen, kan wel eens vele malen succesvoller zijn. Als kunst tot norm wordt verheven, dan klopt er iets niet. Daar moet een luisterend oor voor te vinden zijn.