Veehouders bang voor Big Brother door stalregistratie

‘Alsof ik naakt op mijn eigen bedrijf loop’, hoorde ik een veehouder zijn gevoelens beschrijven over de verplichte stalregistratie. Big Brother die zijn intrede doet in de boerenstallen en –schuren.
Voor het functioneren van de Programmatische Aanpak Stikstof (PAS) is het noodzakelijk dat de overheid beschikt over detailinformatie over staltypen en het aantal dieren dat wordt gehouden op bedrijven. De vrees bestaat dat de Raad van State gehakt maakt van de PAS als de milieuwinst op onnauwkeurige gegevens is gestoeld.
De bij gemeenten aanwezige bestanden van milieuvergunningen zijn ontoereikend om de ammoniakemissies te berekenen. Sterker, in werkelijkheid huisvesten veehouders vaak minder dieren dan de milieuvergunning toestaat, waardoor stalregistratie bijdraagt aan het genereren van ontwikkelruimte.
In die zin wordt stalregistratie dan ook niet betwist. De bezwaren vloeien voort uit de vrees dat de bedrijfsgegevens onvoldoende worden beschermd, dan wel worden ingezet voor andere doeleinden en controle op nieuwe wet- en regelgeving. Bovendien schiet de vraagstelling door in detailniveau.
Staatssecretaris Sharon Dijksma (EZ) stelt dat de gegevens voor de PAS geanonimiseerd worden gebruikt, maar erkent dat ze niet kan voorkomen dat milieugegevens voor andere doeleinden openbaar worden. Daar zit de kneep. Voor organisaties als MOB hoeft maar een tegel scheef in de straat te liggen of men struikelt erover. Stalregistratie geeft hen wellicht extra munitie.
Bij veehouders gaan alleen al bij de gedachte hieraan de nekharen overeind staan. Dijksma wil in gesprek met de sector om ondernemers van stalregistratie te overtuigen. De inspanning om de nadelen van haar aanpak wettelijk te ondervangen is echter niet geleverd.