Gewoon verder

In 2013 hebben we een nogal ambitieuze stelling geformuleerd: in 2025 moet elk Limburgs land- en tuinbouwbedrijf een lust voor zijn omgeving zijn. Overdreven? Utopisch? Dat vind ik niet. Je moet jezelf geen onhaalbare doelen stellen.
Ik heb veel zien veranderen. Neem de intensieve veehouderij, waar ik overigens voor ben. Kop-van-jut in de discussie over de omvang van productie, CO2-uitstoot en ammoniakproductie. De dialoog is op gang gekomen. Veehouders investeren in schonere stallen, de ammoniakuitstoot daalt.
Duurzaamheid wint terrein. Een aantal veehouders produceert natuurvlees van dieren die gelééfd hebben. Duurzaam vlees uit eigen omgeving is wat de consument van nu graag wil. We zijn op zoek naar authenticiteit, we willen weten waar ons voedsel vandaan komt en hoe het gemaakt wordt.
Boeren luisteren steeds beter naar hun klanten. Ik weet van een inkoper van een grote supermarktketen dat komkommertelers uit de regio Venlo ooit niet aan de bak kwamen omdat ze slechts negen maanden in het jaar konden leveren. Nu werken de telers samen, maken ze afspraken over productieprocessen en zorgen ze samen voor aanvoer. Ik zie samenwerking in de keten en daar ben ik blij mee.
Ben ik, zijn wij, als provincie daar initiator van? Nee, dat zou veel te veel eer zijn. We hebben anderhalf jaar geleden ambities geformuleerd. We hebben instrumenten in de markt gezet; subsidies en innovatievouchers. We hebben geprobeerd de boel op te schudden en aan te jagen. Het is aan de sector zelf om de bal in te koppen.
De eerste resultaten zijn er. Ik heb het gevoel dat de boer zijn trots terugvindt. Doemdenken wordt dromen, er wordt gedacht in toegevoegde waarde en niet in kostprijs, de boer schuift van ‘overlastveroorzaker’ naar ‘maatschappelijke betekenis’.
Is dat de verdienste van de provincie, van de gedeputeerde? Nee, het is een compliment voor iedereen die in deze sector werkt. Ik krijg er in ieder geval energie van, de wil om gewoon dóór te gaan. Ook na de verkiezingen van 18 maart.

Patrick van der Broeck,