Genetische modificatie is gevaar voor biodiversiteit

Mijn werkterrein richt zich op de biologische landbouw, waar cisgenese of andere vormen van genetische modificatie niet zijn toegestaan. Ook al zou de Europese Commissie besluiten om cisgenese een lichtere toelating te geven, dan nog zou het verboden worden in de biologische landbouw.
Uiteindelijk gaat het om de techniek, en cisgenese betekent toch het knippen en plakken van genen. Ook al is het binnen soorten of kruisbare soorten.
Veel eigenschappen van planten zijn niet terug te brengen tot één gen. Neem bijvoorbeeld stikstofefficiëntie van een plant. Daar zijn veel genen mee gemoeid. Zulke eigenschappen zijn niet eenvoudig over te brengen door genetische modificatie.
De biologische landbouw wil niet veredelen op direct DNA-niveau. Dat doet de integriteit van de plant geweld aan. Ik vind dat veredeling door middel van genetische modificatie een gevaar is voor de biodiversiteit.
Ik werk momenteel mee aan een biologisch aardappelveredelingsprogramma waarin we op klassieke wijze veredelen. We maken flinke vorderingen om aardappelrassen te ontwikkelen die resistent zijn tegen phytophthora.
In het programma werken we ook aan stikstofefficiëntie, verminderde kiemlustigheid, betere tolerantie of resistentie tegen rhizoctonia, alternaria, schurft enzovoort. De kweekbedrijven hebben op dit moment al acht resistente rassen op de markt gebracht en nog een aantal in de pijplijn.
De veredeling wordt steeds technologischer en daarmee steeds meer kapitaalintensief. De ontwikkeling van rassen wordt door alle technologie duurder en veredelingsbedrijven willen hun investeringen terugverdienen.
Dat heeft een weerslag op de keuzemogelijkheden voor boeren. Want er moet veel uitgangsmateriaal van één ras worden verkocht om de kosten te dekken en winst te maken. Dat zal op den duur de breedheid van het rassenassortiment beperken.
Nieuwe eigenschappen van rassen worden vastgelegd in patenten. Die zijn moeilijk uitwisselbaar voor veredelaars, waardoor de genetische diversiteit nog meer in gevaar kan komen.
Klassieke veredeling kost misschien meer tijd, maar levert meer genetische diversiteit op. Terwijl met genetische modificatie een bestaand ras slechts opgeplust wordt. Dus: laten we diversiteit koesteren, óók in wetenschappelijk onderzoek.